Van 7 tot en met 14 augustus vond het wereldkampioenschap voor masters (WMOC) plaats in Polen, omgeving Rzeszow. De plek waar ruim 2600 deelnemers vanuit 42 verschillende landen zich verzamelden om te vieren dat je zo oud bent als dat jij je voelt. Vanuit Europa en ver daarbuiten. Van 35 tot 95+. Van heel veel plezier tot strijdlustige blikken. Het was er allemaal en leeftijd bleek – ook op dit terrein – zelden een belemmering.
Vanuit Nederland waren de volgende leden actief op de WMOC:
| Gerrit | M70 |
| Klaas Jan | M60 |
| Frank | M60 |
| Nicoline | W60 |
| Marc | M55 |
| Dunja | W55 |
| Timo | M40 |
Voor een gedetailleerde samenvatting van gebeurtenissen en resultaten verwijs ik jullie graag door naar wmoc26.pl of oresults.com. In dit verslag wil ik mij graag richten op hetgeen waarin deze sport zich opnieuw heeft bewezen: Saamhorigheid, buiten zijn en met veel plezier jezelf fysiek en cognitief uitdagen. Ieder op z’n eigen niveau. Binnen eigen mogelijkheden de fysieke en cognitieve uitdagingen aangaan in de buitenlucht.
Zo begon de WMOC met de sprintkwalificatie in Przeworsk. Een kaart waarbij de grootste uitdaging lag in het goed signaleren van routemogelijkheden tussen de huizenblokken door. Dit werd bemoeilijkt door de vele hekwerken en heggen afgewisseld met verschillende begroeiing in het stadspark. Bij de sprintfinale in Rzeszow werden de hekwerken vervangen voor diverse kunstmatige barrières wat de route uitdagend heeft gemaakt.
Het is moeilijk om de prestaties van het Nederlandse team samen te vatten in termen van ‘goed’ of ‘slecht’ want er zit zoveel nuance tussen. Om al te beginnen bij het feit dat Marc deelnemer is in een ijzersterke en grote categorie en dat een aantal van onze atleten nog helemaal niet zo lang oriënteren. Ieder had zijn uitdagingen, maar ook zijn of haar prestaties. Zo liep Nicoline haar sprintfinale in een tempo dat zij nog niet eerder had kunnen lopen met een kaart en kompas in haar handen. Liepen Klaas Jan, Timo, Gerrit en Dunja een sterke kwalificatie, maar waren zij niet allemaal tevreden over hun uiteindelijke prestaties in die A-finale een dag later. Een 7e plek in de kwalificatie voor Timo had in de A-finale ook tot een top 10 notering kunnen leiden, maar helaas resulteerde dit in een mispunch door het missen van een post. Gerrit wist zijn hoofd het beste koel te houden in de A-finale en liep naar een 19e tijd toe in zijn categorie. Petje af!
Tijdens een rustdag verschoven de wedstrijden van de stad naar het bos. In een prachtige omgeving werden de deelnemers goed uitgedaagd.
Tijdens de kwalificatie wist alleen Gerrit zich met een 8e (!) plek in zijn heat te kwalificeren voor de A-finales. In deze finales (middle en long) werd hij op beide afstanden weer 19e. Hele constante, goede resultaten voor Gerrit deze WMOC! Zijn ervaring, kennis en enthousiasme werkte aanstekelijk voor de rest van het team.
De overige deelnemers mochten de wedstrijden vervolgen in de B-finale. Dunja nam in diezelfde B-finale (Middle) revanche op een voor haar teleurstellende kwalificatie en kwalificeerde zich voor de finale long alsnog voor de A-finale.
Marc was oriënterend erg sterk in de bossen van Polen, deed weer veel ervaring op en heeft naar eigen zeggen fysiek nog wat te winnen in kracht om de hoogtemeters te verslaan. Timo, Frank en Nicoline wisten zich – met de nog beperkte jaren ervaring binnen de oriëntatieloopsport – goed te redden op kaarten met minder details dan we in Nederland gewend zijn. Aangewezen op het ‘lezen’ van de hoogtemeters, goed gebruik van kompas en het scherp onderscheiden van verschillende tinten groen, wisten zij zich via alle posten goed naar de finish te navigeren. En boven alles: met veel plezier!
Wil je iets meekrijgen van de omgeving, routes en sfeer op deze editie van de WMOC? Timo Visser heeft op zijn YouTube-kanaal alle races gepubliceerd. Op deze filmpjes filmt Timo zijn race met een camera en deze monteert hij naast de schermbeelden van Livelox. Het geeft een leuke indruk van de verschillende races, de uitdagingen van het gebied en het plezier waarmee deze sport beoefend wordt.
Als toeschouwer mocht ik meedoen aan de Azymut Cup en zodoende heb ik ook mogen oriënteren op dit terrein. En met de weinige ervaring kan ik wel stellen dat ik het gebied van binnen én van buiten heb ontdekt. Met grote bewondering voor de manier waarop de deelnemers aan de WMOC dit terrein hebben ‘uitgespeeld’. Met de leeftijden op het startnummer werd mij één ding duidelijk: Je bent écht zo oud als je, je voelt. En bewegen in de natuur met de cognitieve uitdagingen van het oriënteren lijken je écht vitaal, blij en jonger te maken.
Foto’s van Jakub Kijak MoonLine Media
Tekst van Esther van Iren